Pieterjan en Caroline

3 Weken Byron Bay! Het langste dat we in de laatste tien maanden al ergens gebleven zijn. Voor we het wisten was het Pj’s verjaardag, en hadden we al een serieus groepke vrienden om dat mee te vieren. Van één avond feest kwamen er twee, en uiteindelijk nog een derde.
Met een klein katerke en een groot gat in onze portemonnee van die verjaardriedaagse, gooiden we ons hebben en houden weer in de van om dan toch maar eens te vertrekken.

Tegen dan hadden we onze nieuwe nummerplaten ontvangen, samen met een brief die ons meldde dat de smoezen die we verzinden om onze boete niet te moeten betalen niet zouden pakken. We hoorden al wilde verhalen over mensen die op de luchthaven hun vlucht naar huis niet mochten nemen tot ze hun openstaande boetes betaalden. En of die verhalen nu waar zijn of niet, we waren er niet gerust in en betaalden ze toch maar voor alle zekerheid.

We reden traagjes naar het Noorden, en vielen al snel terug in oude gewoontes: van strand naar stand, op zoek naar de beste golven en de mooiste plekjes om vandeverniet te kamperen. Daarbij hadden we toch één keer de plaatselijke city council aan onze rekker en werden we weggejaagd. We kwamen er met een waarschuwing vanaf maar verdwenen de dag erna toch wijselijk uit het stadje. Slapen in de auto aan de ‘Gold Coast’ kan een boete van $300 opleveren en de man die ons wegjaagde had een foto genomen van onze nagelnieuwe nummerplaten. Niet met ons zulle! We schrapten maar meteen heel de Gold Coast,die toch als enige plaats in Australië volgebouwd staat met lelijke appartementen en te veel McDonaldsen. McDonaldss. Mcdonaldsns.

de slaapkamer...

... en het uizicht uit onze slaapkamer

We vluchtten (niet echt hoor, maar ‘t klinkt spannender hé) naar Agnes Waters, een klein en rustig stadje met goeie golven, een mooie omgeving en maar letter toeristen. Waar we aankwamen vonden we een Fish&Chips en een reisbureau. We stekten een frietje en sprongen ook eens binnen bij de buren om te informeren naar de Whitsundays, een eilandengroep die we graag met een zeilboot wilden bezoeken. Dat was ons plan voor over een dikke week of misschien twee, maar we wilden wel al eens een idee krijgen van de prijs en zo.

Gelukkig, want we hadden er niet aan gedacht dat de paasperiode wel eens druk zou kunnen worden, en de komende weken bleken volgeboekt te zijn. De enige optie was om de ochtend erna te vertrekken op een driedaagse zeiltrip met een boot die in zijn hoogdagen nogal veel races gewonnen heeft. Cool! Maar de haven waar we de ochtend erna op die boot moesten, was nog een dikke tien uur rijden… als onze Van het zolang zou uithouden. Daarbij was het al twee uur ‘s middags… We geraakten er, een liter of vijf koelvloeistof lichter en met bloeddoorlopen ogen, maar dat hadden we er graag voor over.

Kijk maar op het filmpje waarom: apollo III

De whitsundays zijn prachtig: blauw water en spierwitte stranden op veel kleine eilandjes. We zeilden van het ene eiland naar het andere, stopten onderweg om te duiken en te snorkelen aan de rand van het great barrier reef en pikten een straaltje zon mee op ons lengde op het dek. ‘s Avonds dronken we een glas wijn terwijl we brood gooiden naar de vissen, en probeerden in het donker een foto te nemen van de dolfijn die rond onze boot cirkelde. We vonden dat toch alle twee niet mis. Vooral toen we de laatste dag behoorlijk veel wind hadden voor de terugkeer, en de bemanning een passerende boot uitdaagde voor een raceke. We wonnen met overschot en merkten waarom de crew zo enthousiast was over hun boot. Niet ‘hun’ boot natuurlijk, zij hebben alleen de leuke job om ermee te zeilen als beroep.

We dachten er even over na om ook zo’n boot te kopen en wat rond te zeilen met een hoop toeristen, maar verloren de moed als we de prijs hoorden. We gaan het toch maar bij onze eigen job houden, onze oudjes gaan daar contenter mee zijn ook

We bleven nog een nachtje hangen in de haven voor een afscheidsparty, en hadden de dag erna een beslissing te nemen. Het eerste plan was om door te rijden naar Cairns in het Noorden, en daar de Van te verkopen. Dat was wel nog ver, en we hadden gehoord dat het op zich niet zo’n mooie stad is. De andere optie was terugkeren naar Sydney. Daar konden we bij Laure op het appartement logeren. Niet alleen een goedkopere oplossing, we hadden ons in sydney ook geamuseerd en keken er naar uit om nog eens een pint te gaan pakken met Laure en die grappige bende vloekende Ieren.

Zo gezegd zo gedaan, en na een tussenstop in Byron Bay en enkele andere leuke plekken van op de heenreis, zitten we nu intussen al een kleine twee weken in Sydney. Terugkeren naar hier was met het oog op de verkoop van de auto niet zo’n goed idee. Het is hier koud laagseizoen, en de beruchte Victoriastreet staat vol campervans te koop, zonder toeristen om ze te kopen. Pj hing er een dikke week rond, wanhopig op zoek naar kopers, intussen vrienden makend met andere wanhopige wannabe-verkopers. Een gezellig sfeertje voor een dag of twee, maar op het eind van de week beslisten we dat het genoeg geweest was en dat we de van aan een dumpprijs zouden wegdoen. Twee minuutjes later hadden we een koper gevonden, tien minuten later waren alle documenten geregeld en waren wij twee terug op ons gemak. Terrasje!

Dinsdag gaan we nog een keer op reis. We kijken hier vanavond nog eens naar ‘Lord of the Rings’ om wat aan het landschap te wennen, en dan zijn we er gereed voor.
Kiwis, here we come!

De foto’s kan je zoals gewoonte hier vinden.

Na de schilderwerken trokken we verder van zuid naar noord. Op aanraden van de mensen waarbij we logeerden, gingen we eerst naar Wilsons Promontory, een nationaal park dat we volgens hen moesten gezien hebben, en waarlangs we anders waren gepasseerd. En inderdaad, het was de moeite. Weeral een te mooi om waar te zijne barbequeplaats gevonden, en zo wordt de lijst met idyllische plekjes waar we al worsten en burgers gebakken hebben stilaan eindeloos.

Onderweg naar Sydney besloten we toch de kleine ommetoer te maken naar Canberra, de hoofdstad van Australië. Een grappige stad, vooral omdat hij zo rustig is. Er woont bijna niemand, de brede straten zijn zelfs tijdens de spits zo goed als leeg, en heel de stad ziet er nieuw uit. Mooi om eens te zien, maar eigenlijk is daar niet zoveel te beleven. De wijsheidstand van Caroline die hem even liet opmerken, hielp ons mee beslissen om het na twee dagen voor bekeken te houden.

In Sydney konden we logeren bij Laure, een vriendin van Caroline die daar al meer dan een jaar woont en werkt. In de stad waar het anders het moeilijkst zou zijn voor ons om in ons busje te kunnen slapen, kregen we in de plaats daarvan een ruim appartement met een zacht bed en goed gezelschap van Laure en haar roommates Donna (een leuke Ierse) en Dan (een sanseveria). Ideaal! Overdag bezochten we de stad, en ‘s avonds leerden we tussen pot en pint schunnige Ierse gezegden van de vrienden van Laure en Donna.

Na een dag of zes waren de beentjes moe gewandeld en namen we afscheid, om 60 km van het drukke Sydney de Blue Mountains te gaan bekijken. Een nationaal park van bergen waarrond mist hangt die een blauwe kleur heeft. Die mist was toen we toekwamen zo dik dat we geen hand voor ogen zagen. De eerste drie dagen zaten we in een wolk, terwijl alles in ons busje natter en natter werd. Maar ons wachten werd beloond en de vierde dag scheen dan eindelijk toch de zon en konden we gaan kijken naar de ‘Three Sisters’ (daar kon Caroline toch niet aan passeren ). Die zusters zijn drie stukken rots, maar volgens een oud aboriginal verhaal waren het de dochters van een tovenaar, die ze in steen veranderde om ze te redden van een stouterik. Spijtig genoeg verloor de brave tovenaar zijn toverstaf, en sindsdien staan zijn dochters daar maar wat te pierelen als rotsen. We geloven er niet veel van, maar het uitzicht was wel de moeite waard.

In tegenstelling tot andere steden, waar het eigenlijk verboden is om in de auto te slapen, mocht dat in Newcastle wel. Dat maakte het een mooie plaats om iets langer te blijven: het is leuk als je niet altijd in den duik moet zoeken naar een parking waar je kan overnachten. We bleven een week, wat net genoeg tijd was om elke dag een ander strand te bezoeken. Pj kon zich na het zien van surfende dolfijnen niet meer inhouden, en kocht zijn eigen surfboard.
De rest van onze reis blijven we de kust volgen en met plaatsnamen als ‘surfers paradise’ en ‘the gold coast’ zou het bijna schande zijn om daar zonder plank onder de arm toe te komen. Nu, veel builen, een gabbe, verrokken nek en rug later, begint dat surfen er eindelijk echt een beetje op te trekken. We passeren geen strand zonder de golven te proberen, durven al eens een stadje overslaan omdat de golven er niet goed zijn, en zitten bijna elke dag in het water.

Port Macquary was zo’n kuststad waar de golven wél goed waren, dus bleven we enkele dagen. Zon, zee, strand en een gezellige haven (waar we ons trouwens vereeuwigd hebben op een geverfde rotsblok).
We bezochten ook het koala hospitaal, waar koalatjes met voornamelijk chlamidia verzorgd worden. We hadden al hier en daar een koala in het wild gezien, maar in zo’n park zitten ze natuurlijk veel dichter. En ‘t zijn koddigaardekes, kijk maar naar de foto’s.
Dat zijn trouwens niet de enige beesten die we al tegengekomen zijn. In onze auto vonden we al eens die veel te grote huntsmanspiders (grote harige spinnen), en een dodelijk brownsnake zorgde eventjes voor ophef op het strand toen die zijn wandelingetje aan het doen was tussen de badgasten. De kangoeroes vinden we de leukste, omdat ze grappig zijn (allee dat springen is er toch echt over), én nog eens lekker smaken ook!

Jammergenoeg is het niet al rozegeur en maneschijn. Op een nacht werden we wakker van drie gasten die plots vooraan in onze auto zaten. De autodieven schrokken zich een bult toen pj wakker werd en vroeg “wat doeje gulder ier?”, nog te slaperig om het in ‘t Engels te vragen. De stoere blik in zijn ogen moet indruk gemaakt hebben, want de drie sloegen op de vlucht. Ze hebben geen tijd gehad om iets te stelen, maar leuk is toch anders, en de volgende nachten sliepen we net iets minder diep.

In diezelfde week werden we ook tegengehouden door de politie. Ons nummerplaat was volgens de man niet leesbaar genoeg. Toegegeven, de 8 kon een B of een 3 zijn, en het was al lang niet meer duidelijk welke kleur de plaat ooit was geweest. Het was wél overdreven vonden we, om ons 350$ boete te geven. Het grootste probleem was dat we onze oude nummerplaten moesten opsturen naar de andere kant van het land, en een weekje of twee moesten wachten op nieuwe platen. In tussentijd zouden we niet mogen rijden, en zelfs niet parkeren op de openbare weg. We waren gedwongen om een camping te zoeken, wat ons minstens 35$ per nacht zou kosten, in totaal dus bijna het dubbele van de boete zelf.
Nuja over het algemeen zijn we dikke chancaards natuurlijk, en het toeval wil dat de laatste camping waar we korting gingen vragen, op zoek was naar iemand om de vuilnisronde te doen. Nu hebben we een gratis camping met zwembad en keuken, en in ruil halen we elke dag een uurtje de vuilzakken op. We hebben zelfs ons eigen trakteurke. De eigenaar zou tegen zijn secretaresse gezegd hebben dat hij nog nooit iemand zo enthousiast vuilnis heeft zien ophalen. Er zijn slechtere plaatsen om in vast te zitten dan Byron Bay…

Naar de procureur schreven we een brief dat we zijn boete maar stom vinden, en we die liever niet zouden betalen. Weinig kans dat die truk zal pakken natuurlijk, maar we gaan hun administratie toch wat laten werken voor hun 350$.

Tijd voor ons om nog eens in het tropisch zwembad te gaan plonzen voor we aan de vuilnisronde beginnen.

Bis bald!

Voor alle foto’s kan je hier en hier terecht.

We zijn het intussen al gewoon dat alles op onze reis niet loopt zoals voorzien, en ook in Australië was het begin niet zo vlotjes als gepland. We vlogen naar Darwin omdat dat de dichtste en goedkoopste vlucht was. Bovendien was het daar laagseizoen (regenseizoen), dus dachten we dat heel de stad vol zou staan met spotgoedkope busjes. We zouden maar te kiezen hebben…

Helaas: dat laagseizoen was intussen al twee maanden bezig en alle busjes die in die tijd niet aan reizigers verkocht geraakten, waren intussen door garagisten opgekocht die ze op hun beurt gingen verkopen in drukkere streken. Zover hadden we niet gedacht natuurlijk. Ons eerste idee bij gebrek aan beschikbare busjes: we springen op de vlieger en gaan naar het zuiden, waar het mooi weer is en de automarkten uitpuilen van de campervans. Dat was jammergenoeg een weekje voor kerstdag, en natuurlijk wilde iedereen uit het natte Darwin weg naar beter weer. De prijzen voor de vluchten verdriedubbelden vanneigens, en we zaten dus min of meer vast. In de regen. Zonder busje.

Terwijl we hierover liepen te vloeken vielen we als het ware over een Italiaans koppel (Marco en Elena, maar we noemden ze Spaghetti en Ravioli), de laatste twee gestrande toeristen in Darwin die op zoek waren naar kopers voor hun campervan La Mucca of De koe. Die hadden ze zelf geschilderd en daar waren ze zeer trots op. We beloofden dan ook plechtig de koevlekjes te behouden… ‘t zal wel.

Voor we vertrokken bedankten we de mensen waarbij we couchsurften. De eerste vier nachten konden we veel centen uitsparen door te logeren bij een grappig koppel. Noodle (een 50jarige clown) en zijn vriendin. Die woonden in een huis op stelten waaronder nog twee andere gasten leefden, elk onder hun muskietennet, en met een tuin vol autowrakken, kapotte frigo’s en luide kikkers. Wij kregen de living, en het gastvrije koppel bleef vier dagen in hun slaapkamer om ons zoveel mogelijk privacy te geven. We konden ons geen beter onthaal wensen.

En dan rijden: 3.500km door de outback dwars door Australië, van het regenwoud in het noorden naar het zand en de droge struikjes van het zuiden. Met onderweg dagen aan een stuk niets of niemand, alleen af en toe een klein woestijndorpje met meer honden dan mensen. De enige echte bezienswaardigheid is Ayers rock (ge weet wel, die grote rode steen). Die steen is indrukwekkend, maar op een of andere manier was al het ‘niets’ dat we zagen onderweg het mooiste van de rit. En de beestjes: kangoeroes, dingo’s, wombats, te veel om op te noemen. Van elke diersoort leer je hier eerst de opengesmeerde versie kennen, aangezien ze allemaal nogal graag de weg oversteken bij valavond, en daar duidelijk niet zo goed in zijn.

Als afsluiter van onze rit door de outback waren er de zoutmeren: spierwitte zoutvlaktes met zandstranden en duinen er rond. Zoals veel dingen hier moet je er eigenlijk geweest zijn, woorden schieten tekort en foto’s zijn te klein.

We geraakten zoals gepland voor kerstavond in Adelaide, en besloten onszelf te verwennen met een 5-dollar pint en een pizza. We raakten toevallig aan de praat met Drago, een Servische vluchteling van in de jaren ’90 die in Australië meer geluk had dan in zijn thuisland. Dat geluk wilde hij graag delen met een koppel arme reizigers, en dat deed hij met oesters en bier. Wij aten, dronken en waren content: meer moest dat niet zijn.
Een weekje later waren we in Victor Harbor om samen met Jan en Sarah, een duits koppel die we onderweg ontmoet hadden, oudejaar te vieren. We vulden de frigobox met bier en maakten hamburgers klaar, een waar feestmaal. In het centrum aan het strand was er een volksfeest aan de gang waar we met plezier aan mee deden. Een vuurwerk, die nog niet eens zo klein was, zette het nieuwe jaar feestelijk in.

Langs de Great Ocean Road, die zijn naam niet gestolen heeft en waarvoor we weer naar de foto’s verwijzen wegens ‘geen woorden’, tuften we op ons gemakske naar Melbourne. Daar hadden we afgesproken met enkele Belgische bekenden om samen naar de Australian Open te gaan. Een super ervaring! Federer, Sharapova,… en vooral Jusine Henin kregen onze luidkeelse steun. In het echt vindt zelfs Pieterjan tennis leuk.

Intussen waren we onze koevlekjes al grondig beu, en de roestplekken en de gaten die Spaghetti en Ravioli hadden proberen te camoufleren met de zwarte vlekken ook. Voor de verkoop op het einde van de reis was dat allemaal niet voordelig geweest, en voor de komende vier maanden zou het opvallende motiefje ons niet helpen om ongezien te kamperen waar we dat niet mogen. We kochten schuurpapier, verf en wat rollekes, en vonden niet veel beter dan een parking langs de autostrade om aan het werk te beginnen. Al schurend in de blakende zon stonden we ons af te vragen waar we mee begonnen waren: onze verf moest 12 uren drogen, en de duizenden vliegen en het opwaaiende stof van passerende auto’s leken ons niet de ideale omstandigheden.

En weer hadden we geluk: een vriendelijke man stopte op de parking om zijn hond uit te laten, vroeg ons om water voor zijn hond en waarmee we in godsnaam bezig waren. We raakten aan de praat en hij nodigde ons uit om in zijn schuur verder te werken, op voorwaarde dat we die eerst hielpen opruimen. Ideaal! Hij bleek een super sympathieke pee, en bovendien vliegtuigmechanieker. Hij toonde ons enkele van de vliegtuigen waaraan hij werkte, nam ons mee in de auto om de omgeving te tonen, en had ervaring met antiroest (net wat we nodig hadden). Hij hielp met de schilderwerken en nodigde ons de laatste avond zelfs uit voor een barbeque bij hem thuis, zodat we zijn vrouw en twee van de drie zonen konden ontmoeten. We kunnen ons moeilijk inbeelden dat zoiets in België zou gebeuren, er valt nog wat te leren van die Aussies.

Voor

Tussen

Na

Voor alle andere foto’s: hier